นิรันดร์

..นิรันดร์..

นายยางสน..คนบางขวาง

15 ธันวาคม 2547

เข็มยาวเรียวกระดิกเคลื่อนซ้อนทับเข็มอีกเส้นหนึ่งซึ่งยืนตรงชี้เลขสิบสองบนข้อมือซ้าย หมายเตือนให้รู้ว่ามีเวลาอีกไม่มากนัก ที่จะต้องชักรถตะบึงผ่านการจราจรอันหนาแน่นตลบฝุ่น เพื่อให้ทันภาระพันผูกด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบที่ได้รับมอบหมายไว้ใจ

เหลือบเห็นดวงไฟสีเขียวขุ่นกระพริบวาบที่มุมถนนสามเสน จึงเบนล้อเลี้ยวฝ่าห่ามนุษย์ที่รุดเร่งเขย่งท้าวก้าวข้าม ดั่งจะถามหาเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญเจริญหู

สะพานเหล็กโค้งคำนับทอดกายรับพาหนะจำนวนมหาศาลประมาณมิได้ ลิ่วไล่รวดเร็วเหนือกระเพื่อมน้ำเอื่อยไหลของสายเจ้าพระยา

ทุกครั้งที่ภาพนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า วันเวลาเก่าๆก็ดูเหมือนจะย้อนย้ำให้ระลึกถึงการตัดสินใจ ที่ได้ขีดเส้นทางชีวิตให้เป็นไปและดำเนินอยู่ตราบทุกวันนี้

..

ในห้องเล็กๆบนชั้นห้า ของอาคารทันสมัยที่ตระหง่านเงาไหวทาบสะท้อนผิวน้ำ

นักศึกษาพยาบาลจำนวนหนึ่ง ซึ่งได้คาดไว้ว่าไม่น่าจะล่วงเลยวัยดรุณไปสักกี่มากน้อย คงจะนั่งคอยชั่วโมงเรียนที่จะมาถึง

สุนทรียศาสตร์ คือวิชาที่ว่าด้วยเรื่องของความงาม จึงได้เตรียมการถามไถ่หาข้อมูลไว้พอสมควร ทั้งกระบวน เพลง ร๊อค ป๊อบ อินดี้ อีกนานาประดามีที่เหล่าขาโจ๋โปรดปราน

หากแต่การณ์กลับไม่เป็นดังคาด จึงต้องบังอาจเชิญเพลงของครูเอื้อ ลุงสุเทพ ป้าสวลี มาเป็นที่ปรึกษารักษาตัว จะดีชั่วก็ให้ตลอดรอดฝั่งกระทั่งจบครบชั่วโมง

การบ้านชิ้นหนึ่งซึ่งได้เคยฝากไว้ให้ช่วยทำ คือการนำเพลงพิเศษในใจของทุกคน ที่รู้สึกได้ถึงเรื่องราวของตน มาเล่าสู่กันฟัง

..

จากเพลงแรกที่แทรกเสียงขึ้น ท่ามกลางวงสนทนาที่ว่าด้วยความวิตกในการสอบกลางภาค เรื่องราวจากเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ลิขิตเช่นบทเพลงก็เริ่มบรรเลงขึ้น..

สุขสันต์วันเกิด สำหรับเพลงที่เปิดให้ตัวเอง .

น้องมายด์ กับแคเหลาะ ไพเราะเพราะพริ้งกระชากวัยผู้ฟัง

บทเพลงแห่งความห่างไกลของสาวชาวใต้ ที่แอบซุกซ่อนใครบางคนไว้ในใจ ไว้มิให้ผู้ใดรู้ แม้แต่เขาคนนั้น

เพลงผ่านชีวิต ชีวิตผ่านเพลง

.

.

แถบบันทึกเสียงสีแสดเก่าคร่ำคร่าคุ้นตา แปะสติกเกอร์สีขาวขุ่น คงด้วยวานวันที่ล่วงเลยอยู่ในมือของสาวใหญ่วัยกลางคนประคองสอดเข้าเครื่องเล่นสัญชาติญี่ปุ่นทุนแรงงานไทยอย่างทะนุถนอม

.ซี่กรงกลมโลหะเล็กๆ ค่อยเคลื่อนหมุนฉุดแผ่นแม่เหล็กบางเบาเชื่องช้า ประหนึ่งว่าหน้าที่ของมันได้ผ่านพ้นไปแล้ว

เสียงแรกสากกร้านลอดเล็ดผ่านลำโพงอย่างอึดอัด แต่ยังอวลอารมณ์แผ่วพริ้ว

นางนวลครวญคร่ำ นำถ้อยร้อยเรียงเสียงหวาน นำเรื่องราวที่มิอาจลืมเลือนย้ำเตือนขึ้นอีกครั้ง

.ยินเพียงหาดทราย .ทะเล สายลม .กับ..สองเรา ..

แถบบันทึกเสียงที่ลูกชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจ ได้ซื้อและมอบให้ผู้หญิงที่เรียกว่าแม่

ก่อนจะจากไปไม่หวนคืน

.หากว่าเธอคือฟ้า ฉันคือทะเล จะเปรียบทะเลดั่งความมั่นคง .

. หากแผ่นฟ้า คือรักที่ซื่อตรง

ทุกๆสิ่งจะคงนิรันดร์

..

ทุกสิ่ง จะคงนิรันดร์…

Posted: ตุลาคม 24th, 2009
Categories: ไทยคิดส์
Tags:
Comments: No Comments