วันอัศจรรย์ 18 “ชีวิต ความฝัน ความหวัง”

มอหนึ่งเพื่อนกัน กับวันอัศจรรย์ของผม 1ชีวิต ความฝัน ความหวัง
5 เมษายน 2550 ฤดูกาลยังหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ให้ผมได้สนุกกับสิ่งใหม่ๆที่เข้ามาสู่ชีวิต การลุ้นรายชื่อเพื่อนใหม่บนบอร์ดประกาศ การเข้าแถวเต๊ะท่าถ่ายรูปลงหนังสือของสมาคม การทำอาหาร เย็บปักถักร้อย ร้องเพลงเต้นรำ ฉ่ำชื่นกับเสื้อหนาวสดใสตัวใหม่ของใครคนนั้น และอื่นๆอีกเกินกว่าจำนัญ

ความคิดที่ล่วงหน้าไม่เกินไปกว่าชั่ววัน ยังห่างจากความฝัน และความจริงในปลายทาง

เป็นอีกขวบปีที่สิ่งแวดล้อมที่แตกต่างเข้ามาห่อคลุมชีวิต จากตึกสีเทาสะอาดตา เพียงชั้วข้ามถนนปีนรั้ว ตึกใหม่ที่ดูเก่าเกรอะ กรุลูกกรงทะมึนแน่นหนา ผู้คนรอบข้างตัวเล็กๆ กลับสูงใหญ่ใส่กางเกงรัดติ้ว คิ้วโก่ง ขนหน้าแข้งครึ้ม เกลื่อนภาษาประหลาด คำแปลกๆย้อนยุค

โรงเรียนมัธยมโรงเรียนใหญ่ ที่ใหญ่กว่าของโรงใหญ่เดิมของผม เป็นตึกสามชั้น เชื่อมต่อเป็นรูปถ้วยแชมเปญ ตรงกลางถ้วยนั้น วางสวนหย่อมเล็กๆปักเสาธงสีขาว อยู่กึ่งกลางด้านข้างของสนามฟุตบอลใหญ่ ซึ่งหลายที่หลายมุมยังดูเป็นแดนสนธยาต้อนรับการมาของนักผจญภัยคนใหม่เป็นยิ่งนัก

ผมถูกยัดรายชื่อในเข้าสังกัด มอหนึ่ง ก. ซึ่งในแปลกแยกในความเคยชินจากที่เคยแบ่งเป็น ห้องทับต่างๆ ตามตัวเลข ต้องเปลี่ยนมาเป็น ตัวอักษร

เด็ก มอ หนึ่งนั้น มีอยู่ด้วยกัน 6 ห้อง ไล่เรียงกันตั้งแต่ ห้อง กอ ขอ คอ งอ จอ และ ฉอ แต่ในชั้นสามที่จัดไว้สำหรับพวกเรานั้น มีเพียงห้าห้อง จำเป็นที่ห้องที่ 6 ห้องสุดท้าย คือ ห้อง มอหนึ่ง ฉ.ฉิ่ง ต้องกลิ้งไปสถิตย์สนิทอยู่ที่ชั้นสองเบื้องล่าง

ห้องของผมอยู่ชั้นบนสุดริมสุดของชั้นสาม ห่งไกลจากบันไดและความเจริญ ครั้นจะดำเนินกันไปไหนก็ต้องเลียบผ่านพวกพ้องผองเพื่อนชายหญิงทั้งหลาย ซึ่งได้กลายเป็นแรงเฉื่อยอันเป็นข้ออ้างในการเข้าห้องเรียนสายสมใจ

สิ่งที่อาจจะเชิดหน้าชูตาห้อง มอหนึ่ง กอ ได้บ้างก็น่าจะเป็น ระเบียงส่วนตัว ที่สามารถใช้เป็นสนามฟุตบอล ที่ทิ้งขยะ สารพัดประโยชน์ รวมถึงเป็นทำเลปักหลักนั่งมอง พี่ๆ เพื่อนๆ ที่เข้าออกทางประตูโรงเรียนด้านล่างได้สะดวกตา

ผมมีโต๊ะนักเรียนส่วนตัวที่สามารถเก็บของไว้ในนั้นได้ ซึ่งก็อาจจะหมายถึงทุกอย่างทั้งเรียนเล่น ผมต้องมีกางเกงวอร์มผ้ายืดหนาน่ารำคาญเพื่อเปลี่ยนใส่เวลาเรียนพละ ซึ่งในภายหลังเราก็ได้ซาบซึ้งในสัจธรรมว่า กางเกงของเราก็เหมือนกับกางเกงของเพื่อน กางเกงของเพื่อนก็เหมือนกางเกงของเรา ( ซึ่งสัจธรรมนั้นก็ขยายวงไปสู่ อุปกรณ์การเรียนต่างๆ ไม้ที ไม้ฉาก ดินสอเขียนแบบ สมุด หนังสือ ดินสอ ปากกา ไม้แบด ไม้ฮอกกี้ สารพัด)

ที่นี่มีการแบ่งนักเรียนออกเป็นสีต่างๆ โดยการจับฉลาก ผมอยู่สีเขียวอันแสนเกรียงไกร
ซึ่งก็คงได้เลี้ยวมาเล่าวีรกรรมวีรเวรกันต่อไป

อ.พันทิภา ยืนอยู่หน้าห้องส่งเสียงฉะฉาน สมกับเป็นอาจารย์ภาษาไทย พูดให้การต้อนรับแนะนำในการใช้ชีวิตในฐานะของเด็กมัธยม ที่ในหลายๆวิชา บรรดาเพื่อนพ้องต้องแยกห้องเดินเรียนกันจ้าละหวั่น ทั้งภาษาอังกฤษ วิชาเลือกเสรี ที่เปิดให้สอนตามความสนใจ ทั้งงานไม้ ไฟฟ้า คอมพิวเตอร์ คหกรรม ทำไปได้

ผมได้รู้จักเพื่อนใหม่อีกหลายคนล้วนเป็นบุคคลพิเศษทั้งสิ้น

เด็กชายชนินทร์ อินทรฑูต ผู้ที่ถูก ดึงจอนในชั่วโมงเขียนแบบเป็นนิจ น้องชายนายเถลิงรัชฏ์ ม.ล. ร่างใหญ่แต่ซนได้ซนดีเป็นเด็กๆ เด็กชายสถิตย์พร ผู้เงียบขรึมสงวนหัวและทรงผมมิให้ผู้ใดแตะต้อง ผู้ที่สามารถประดิษฐ์สร้างสิ่งของต่างๆได้อย่างน่าอัศจรรย์ (ภายหลังผันผวนจากนักวิทยาศาสตร์ไปเป็นนักมายากลซะงั้น) เด็กชายจิรพัส (หรือ อมเรศ) ตาตี่ตี๋อินเทรนด์ กับชื่อใหม่ นายมาร์ติน (แอนด์ จิลเลี่ยน คู่พระ คู่นาง ใน ซัคเซซ ออฟ อิงลิช) ฉัตตริน เพียรธรรม ผู้นำลัทธิแกรนเอ็กซ์ โอ มาโอ่อวด พรกฤษณะ กฤษณามระ หนุ่มน้อยเจ้าทะเลผู้ครอบครองสัตว์น้ำไว้เต็มบ้าน เมธาวี เมลานี โคลแมน ที่เริ่มแมนมากกว่าพวกแมนๆทั้งหลาย เป็นอาทิ

ภาพของรองเท้าผ้าใบสีดำคู่ใหม่ ที่ใส่แทนรองเท้าหนังเมื่อครั้งประถม ยังส่งกลิ่นติดจมูก
ในขณะเดียวกัน ก็มีเรื่องราวมากมายที่ตกหล่น เลือนหาย .

แต่นั่นก็มิได้หมายความว่า สิ่งต่างๆนั้นมิเคยเกิดขึ้น

..

ขนมจีบ ฮะเก๋า ซุปเยื่อไผ่ บนโต๊ะอาหารในวันนี้คงไม่ได้ปรุงพิเศษเพื่อให้ระลึกถึงวันวานกว่า 20 ปีที่ผ่าน

หากแต่คงเพราะ เป็น ชีวิตที่ มี ความฝัน และ ความหวัง ที่เกิดก่อมาจากอดีตที่ประทับใจ

บางครั้ง เรา อาจเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความฝันอะไรนัก

เรา อาจจะไม่ค่อยรู้จักตัวเองเท่าไร ว่าชอบอะไร อยากทำอะไร ใฝ่ฝันอะไร ในชีวิต

เรา รู้แต่สิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ รังเกียจ ทำได้ ทำไม่ได้ ประมาณนั้น

บางช่วงเวลา เรา ค่อนข้างเพ้อๆ ล่องลอยไปวันๆ ไร้จุดหมาย มีโลกส่วนตัวในจินตนาการไปได้เรื่อยๆ ….

… เราอาจกำลังอยู่ในความฝันที่ดำเนินไปพร้อมๆกับชีวิตจริงของเราในโลกใบนี้

… ความเป็นจริงคงต้องเดินทางไปพร้อมกับความฝัน …จึงเกิด ความหวัง …

หวังว่า ทั้งสองจะเดินทางคู่กันไปได้อย่างเหมาะสม ผสานกันได้อย่างลงตัว…

ไม่หนีจากกันไป

เหมือนเดิม

ตลอดไป .

ชีวิต ความฝัน ความหวัง ของเด็กมัธยมเริ่มต้นขึ้นแล้ว……!!!!!

Posted: ตุลาคม 21st, 2009
Categories: วันอัศจรรย์
Tags:
Comments: No Comments